Als je een politicus moet begeleiden die voor publiciteit op wild komt schieten en je wilt geen hagel in je bast: ergens in de verte wijzen en wegduiken.
Sinds 2005 heeft fotograaf Hans Aarsman een vaste column, De Aarsman Collectie, in de Nederlandse Volkskrant. Hierin publiceert hij telkens één nieuwsfoto die hem de voorbije week is opgevallen, en bespreekt die in detail. Wie een droog-technische fotografische beschrijving verwacht, slaat de bal helemaal mis. Aarsman ziet wat jij niet ziet. Hoe de militair verpleegkundige, gezeten bovenop een zwaargewonde soldaat om hem een hartmassage toe te dienen, de strijd zichtbaar opgeeft. Hoe een klein Irakees jongetje bewonderend naar de Amerikaanse soldaat in volledige gevechtsuitrusting kijkt, en stiekem zijn voetje tegen die enorme laars duwt.
Aarsman deelt zijn ontdekkingen, zijn interpretaties, zijn vragen en zijn zelfverzonnen achtergrondverhalen met de lezer, en dwingt hem om het beeld nog eens te bekijken. En nog eens. En nog eens. Zijn tekstjes zijn soms grappig, soms tragikomisch, soms wat vergezocht, maar meestal raak. Ik zie ik zie is een heerlijk bladerboek, en verdient een plaatsje op iedere salontafel.
