Jaren geleden had ik mijn leesquota gedurende een vakantie overschreden en bevond me boekloos in Japan. Ervaring met Japanse schrijvers had ik niet maar mijn toen nog toekomstige vrouw haalde vanuit een oude doos een Engelse vertaling van Kobo Abe’s – The Woman in the Dunes. In het Nederlands vertaald als: De vrouw in het zand. Een moderne Japanse klassieker. Ze had dat ooit gelezen om haar Engels bij te schaven en het stond vol met Japanse karakters in potlood.
Op een ochtend vertrekt onze protagonist naar de kust. Gewapend met een houten kist en een thermosfles heeft hij de trein genomen vroeg in de ochtend. Zijn doel: insecten. In de entomologie heeft hij zichzelf gevonden. Hij is een eenzaat en samen met zijn doos gaat hij op zoek naar nieuwe exemplaren voor zijn collectie. Hij verliest de tijd uit het oog en eindigt na een volle dag totaal verloren in een kustdorpje. De inwoners zijn hem vreemd en overhalen hem er te overnachten. Hij mag de nacht spenderen in het huis van een alleenstaande vrouw dat zich op de bodem van een steile zandput bevindt. De helling is zo steil, dat hij een touwladder moet gebruiken om af te dalen. De volgende ochtend, blijkt hij vast te zitten. De ladder is verdwenen. Wat volgt is de reactie op zijn gevangenschap.
Het boek is me altijd bijgebleven en alhoewel het zeer vlot leest nestelt het zich in je geheugen en jaren later blijken de lotgevallen van Nikkei Jumpei er nog steeds rond te spoken. Het verhaal is zo beklijvend en universeel dat je geen kenner van de Japanse cultuur moet zijn om het te snappen. Een echte aanrader.
