En haar, wreed veel haar van onder tot boven waarin de vlooien en de teken simpel overleven door hun gastheer jeuk te bezorgen, zodat die moet krabben tot zijn vel aan vodden hangt en zij kunnen zuipen van zijn bloed.
Ik vond dit een interessant boek om te lezen. Dimitri Verhulst omschrijft het verleden, het heden en de toekomst goed in dit boek. De mensheid wordt heel prettig en boeiend omschreven waardoor dit boek vlot leest. Ik moet zeggen, dit is echt een aanrader. Dus rep jullie allemaal naar de boekenwinkel en koop het! Je zal er zeker géén spijt van krijgen. Ik ben zeker van plan om meerdere boeken van deze geweldige schrijver te lezen.
Als zelfs het bloed van geiten wordt opgevangen in gouden schalen met daaraan gouden vaten die met gouden vijzels zijn bevestigd, waarom zou 't dan niet uit gouden en met edelstenen bezette bekers wijn zuipen ter herinnering aan het bloed van de profeet. Het is het respect dat hier de decadentie baart.
Op 23 september liepen we als gekken naar de dagbladhandelaar om de nieuwste Verhulst bij de Humo te kopen. De boekenhandeleditie zou immers een veelvoud kosten. Of ze alle 300 000 de deur uit gegaan zijn, weten we tot op vandaag nog steeds niet, ik veronderstel van niet.
Godverdomse dagen is een conceptuele roman die de geschiedenis van De Mens probeert te bevatten in 186 pagina's. Dat is misschien gelukt. Een betere vraag met een degelijker antwoord is wellicht "Was het goed?" Het antwoord is 'nee'. Het is -vanzelfsprekend- te fragmentarisch, en desondanks het hoge leestempo dat hij ons oplegt, lijkt het verhaal niet vooruit te gaan.
Sommigen zullen zeggen "dat wijst op het cyclische", maar daar heb ik geen boodschap aan. God is een veelvoorkomend euvel, seks ook, en ach.
Ik zou't niemand aanraden, maar heel lezend Vlaanderen heeft't al in huis.
Miserlou is een personage dat melomanen wellicht kennen via de klezmermuziek. Zij is de bezongen woestijnprinses. Een mooie woestijnprinses. Haar schoonheid ontneemt de asem, slaat je de tanden uit de smoel. Zo schoon dus. Haar één seconde zien volstaat om haar beeltenis nooit te vergeten.
Dimitri Verhulst beschikt over een zéér speciaal gevoel voor humor dat hem woorden, uitdrukkingen en zinnen laat verzinnen (!) die zijn proza een kruidig aroma geven. En die bijzondere gave heeft hij nog uitgebouwd in Niets, niemand en redelijk stil. Zijn ironie, die van elke pagina druipt, is verpakt in een poëtisch taalgebruik en zo bereidt hij als een Don Quichote der letteren een ode aan zijn ‘miserlou’. Het is een vrouw die je slechts enkele seconden hoeft te zien om er voor altijd verliefd op te worden en te blijven.
Dimitri Verhulst heeft zijn ‘miserlou’ ontmoet op een terrasje in Barcelona. Slechts een uur zat zij tegenover hem keek hem slechts één keer in de ogen, wisselde geen woord met hem en verdween toen voorgoed uit zijn leven. Dat is voor hem echter voldoende om haar in elke stad in elke vrouw te zoeken. Uiteraard gaat deze zoektocht gepaard met heel veel pathetische, hilarische en ook wel haast morbide actie. In deze verhalen, die een soort roman op zich vormen, worden we geconfronteerd met heel veel humor, van zwarte humor tot zelfspot, burleske komedie, tragiek, erotiek en satire. Dimitri Verhulst gaat heel ver in zijn satire. Hij blijft slechts een millimetertje beschaafder dan Herman Brusselmans. Maar hij heeft wel heel wat meer gratie dan zijn illustere collega. De zoektocht naar ‘miserlou’ doet hem reizen van Barcelona naar Havana waar hij euforisch (Barcelona) of depressief wordt. Ook roept ‘miserlou’ herinneringen op aan een jeugdvriendinnetje uit een zigeunerfamilie die hem de beperktheid van geboortedorp deed inzien en onbewust een zwerversbestaan in hem aanmoedigde.
Dimitri Verhulst is wel een taalgevoelig maar geen fijngevoelig schrijver. Net als in zijn debuut weet hij waarschijnlijk heel wat gevoelige zieltjes te raken. Maar echte literatuurliefhebbers zullen deze auteur graag nemen zoals hij is, want het blijft tenslotte een genot om zijn geraffineerd proza te lezen.
Ik belichaamde het eenzijdige beeld dat een verlaten vent wordt opgekleefd en waarmee de vrouwen zich genoeglijk amuseren. Mijn kousen stonden stijf, mijn onderbroeken zaten onder de remsporen, de slogans en de schreeuwerige merknamen op mijn t-shirts waren onleesbaar geworden. Alles was vies en vuil en vettig. Je kon de rieten mand met volle was haast lezen als een culinair dagboek: spijkerbroek met koffie...
Dit is een boek van toen Dimitri Vehulst nog jonger en onbekender was. Het boekje bevat een hilarische selectie aan kortverhalen.
Tragikomisch en cynisch zijn zowat de 2 sleutelwoorden en bij wijlen wordt het zo absurd dat je het boek even opzij moet leggen om bij te komen na een lachbui!
Een ideale kennismaking met 1 van de grote auteurs van deze tijd!
Zwijg nu maar
Blaas geen tekstballon in mijn gezicht!
Want vanavond wil ik je vlooien,
mij vertakken tot in je donkerste vertrekken.
Ik wil vanavond van de avond zijn
en met de blinden open bepoteld worden
Dimitri Verhulst (1972) debuteerde in 1999 met de verhalenbundel De kamer hiernaast. Deze bundel schitterde werkelijk aan het Nederlandstalig literair firmament door zijn gevoel voor humor, zijn taalvaardigheid en een fenomenaal goed ontwikkeld voorstellingsvermogen. In 2001 verscheen zijn roman Niets, niemand en redelijk stil, een ironische maar in poëzie verpakte ode aan zijn ‘miserlou’, een vrouw die je slechts heel even hoeft te zien om er verliefd op te worden en het levenslang te blijven. De passie en de liefdespijn vonkten dan ook uit het boek. En dan is er natuurlijk nog zijn liefdesbundel Liefde, tenzij anders vermeld, waarin Dimitri Verhulst zijn geestelijke en ook wel lichamelijke anatomie blootlegt in naam van de liefde.
De poëzie van Dimitri Verhulst kent net als zijn proza alle mogelijke gradaties: cynisme, ironie, brutaliteit, mijmeren, zachtheid, weemoed en een aarzelende tederheid. Goochelen met taal is zoals steeds zijn grootste troef en die speelt hij dan ook met volle overgave uit.
Elk woord dat Dimiti Verhulst op papier zet, zowel in poëzie als in proza, lijkt ruw maar is waarschijnlijk heel gepolijst. Toch doet dit zeker geen afbreuk aan zijn imago van flapuit. Liefde, tenzij anders vermeld is een gespierde dichtbundel die echter ook heel menselijke gedachten en knappe formuleringen bevat.
