Ik las het maar één keer. Toen liet ik de krant op mijn schoot zakken.Ik staarde voor me uit. Ik zag niets. Ik hoorde niets. Ik merkte niet dat de tijd voorbijging. Tot een man in uniform naar me toe kwam en zei: "Gaat het wel met u, mevrouw?"
Toen realiseerde ik me dat de metro gestopt was. De wagon was leeg.
"Waar zijn we?" wist ik uit te brengen.
"Bij het eindpunt".
Twee dagen later ging ik naar de befrafenis.
Het is een roman over heel veel liefde, passie en leed. Het kan een passage uit vele levens zijn . Er zit veel herkenbaarheid maar ook veel fictie. Je zou soms willen dat je de hoofdpersoon was, dat het jezelf overkwam.
Het deed me terugdenken aan "mijn grote liefde". Maar die is voorgoed verleden tijd...
