Als ze eraan dacht wat ze vandaag zou gaan doen, kon ze nauwelijks nog ademhalen.
Ze voelde haar hart bonzen en kreeg het trillen van haar handen niet onder controle. Ze liep heen en weer in huis en kon niet stil blijven staan, zo zenuwachtig was ze.
De boeken van Patrick De Bruyn hebben iets waar je niet direct de hand op kan leggen. Bij Dodelijk verlangen is het niet anders. De personages zijn heel gewone mensen, hebben een job of gaan naar school, wonen in een doorsnee buurt, doen niets om op te vallen maar komen door een blijkbaar onwaarschijnlijk toeval in een spiraal van gebeurtenissen terecht waar ze geen vat meer op hebben. Angst begint hun voorheen zo normale levenswijze te overheersen en brengt hen in situaties waar ze zich niet meer kunnen uitpraten en die ze niet meer kunnen controleren.
Patrick De Bruyn kruipt in de geest van deze mensen en legt hun ziel bloot voor de lezer, die als het ware de gruwel, onmacht en angsten van de personages opvangt en deze zelf moet proberen te verwerken. Het verhaal grijpt de lezer vast, je kan het niet loslaten, je moet gewoon verder lezen hoewel je liever het einde nog niet onmiddellijk wil kennen.
Geweldig verhaal, prachtig geschreven, heerlijke plotwisselingen, gewoonweg super! En zonder enige twijfel de rechtmatige winnaar van de Knack Hercule Poirotprijs 2010!
