Er verscheen een glimlach op het gelaat van Mevrouw Verona toen ze hieraan terugdacht. Een boogje van dunne lippen, een haakje dat een lange, mooie zin afsloot. De herinnering aan geluk, die, in een weemoediger toonaard, ook geluk mocht zijn.
Ik heb een zwak voor woordkunstenaars. Auteurs die in één zin een hele wereld kunnen vatten.Verhulst is daarin de absolute top. Hij beoefent een sublieme schoonschrijverij, zonder ook maar ergens hoogdravend te worden.
In Mevrouw Verona schetst Verhulst het leven in het ingedommeld dorpje Oucwègne, waar mevrouw Verona na de dood van haar grote liefde, alleen in een groot huis op de heuvel woont. Op de dag dat ze voelt dat haar krachten afnemen, besluit ze om nog eenmaal de heuvel af te dalen, beseffende dat de terugweg voor haar niet meer haalbaar zal zijn. Tijdens die tocht dwalen haar gedachten af naar het vroegere dorpsleven, en uiteraard naar haar geliefde meneer Pottenbakker.
Het hele boek bezingt de onverbrekelijke en allesoverstijgende liefde tussen die twee mensen, die zelfs na de dood onverminderd aanwezig blijft. Daarnaast zijn er de treffende humoristische beschrijvingen van de dorpelingen in het Waalse gehucht. Verhulst combineert op die manier sterke emotie en gevatte humor op een ongeziene poëtische manier.
Verhulst is naast een geweldig schrijver, ook een bijzonder begenadigd performer. Als je hem ooit hebt horen voorlezen uit zijn werk, hoor je telkens weer zijn stem wanneer je zijn zinnen leest, met dat typische bezwerende timbre. Het leek dus alsof hij me deze lofzang op de liefde persoonlijk influisterde. Ik werd er helemaal warm van.
