Je moet altijd uitkijken als je kinderen allemaal schrijver zijn. Ze verdraaien altijd de waarheid en ze verzinnen van alles.
Een familiegeschiedenis van vier generaties vrouwen – het klinkt als een verschrikkelijk Libelle-boek, maar niet als het geschreven is door Doeschka Meijsing. Na de lijvige, historische avonturenroman De tweede man (2000) schreef zij een kleine familiegeschiedenis. In beknopte hoofdstukjes springt ze van familielid naar familielid, van decennium naar decennium, in willekeurige volgorde. Doeschka wil schrijven over haar moeder, die in 1934 als kind van Duitsland naar Nederland verhuisde, maar daar voelt haar moeder niets voor. Doeschka zet haar voor het blok, door de bekende familie-anekdoten op haar eigen manier na te vertellen. Die anekdoten zijn sowieso onbetrouwbaar; op een leugentje meer of minder gaat ze dus niet zien. Soms diepzinnig, vaak grappig.
