Voor zoeken was ik niet zo bang, maar het vinden, weten en volledig kennen, daar was ik huiverig voor.
Samen met haar man en 2 dochters besluit Rachel Cusk het deprimerende Bristol voorgoed achter zich te laten en een reis van 3 maanden door Italië te maken. Het laatste avondmaal is een persoonlijk verslag van die reis.
Cusk heeft het over de lange rijen bij het Vaticaan en Palazzo degli Uffizi, over de Italiaanse keuken en over de mensen die ze ontmoet. Ze staat stil bij de kunstwerken die ze ziet en wat die nu nog betekenen. Ze mijmert over haar onstilbaar verlangen om te reizen en te ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Dat doet ze met duizelingwekkende beschrijvingen, goedgevonden metaforen en scherpe analyses.
Af en toe doet die verheven stijl vreemd aan in combinatie met het vrij gewone onderwerp, maar al bij al is Het laatste avondmaal een mooi en fijn boek over kunst, reizen en grote levensvragen.
