Pedicure. Eronder, in kleine letters, stond: 3 uur.
Anja noteerde na het opbergen van haar instrumenten altijd eigenhandig de nieuwe afspraak.
Pedicure, drie uur, mompelde Alice. Dat betekende dat ze haar voeten moest wassen vandaag.
De auteur beschrijft in dit boek zeer herkenbare dagelijke gebeurtenissen, zo uit het leven gegrepen. Ontroerend en soms grappig!
'Heb je dat gehoord? Zij van de bar-tabac, heeft haar kat Carla Bruni genoemd,' ging het van huis tot huis. Binnen twee dagen wist iedereen het. Nu hoor ik u denken: wat maakt dat uit? Nou, heel veel. Want weet u, mijn familie en ik staan al jaren bekend als rechtgeaarde socialisten.
Goed geschreven, meeslepende verhalen van een jonge Nederlander in Parijs. Zijn soms grappige avonturen die tegelijk de lezers een kijkje gunnen in het Parijs van vandaag. Een absolute must voor francofielen.
In De bruid van Marcel Duchamp onderneemt K. Schippers een boeiende zoektocht naar het leven en werk van de bekende kunstenaar. Duchamp schokte de kunstwereld aan het begin van de 20ste eeuw door een urinoir in het museum te plaatsten en het te presenteren als kunstwerk. Het leven van Duchamp fascineert de auteur al van toen hij nog heel jong was. Dat weerspiegelt zich in zijn schrijven: op een aparte, speelse manier slaagt de auteur erin zijn bewondering en nieuwsgierigheid bij de lezer over te brengen.
Het boek is geen traditionele biografie. Het is een reisverhaal, een roman en een essay, een mengeling van non-fictie met fictie-elementen. Wie het werk van Duchamp al kent, wordt verrast door Schippers verfrissende benadering. Wie Duchamp (beter) wil leren kennen, moet absoluut dit boek lezen.
1665 Jamaica is een Engelse kolonie in de Caribische zee onder leiding van gouverneur Sir James Almont. De gouverneur leidt een ietwat losbandig bestaan in de hoofdstad Port Royal. Een losbandigheid die zich afspiegelt op de stad in zijn geheel. Ze biedt onderdak aan boeven, hoeren, dronkaards, rovers en piraten die op elke straathoek met elkaar op de vuist gaan.
Er heerst een soort van wetteloosheid en wanneer het uit de hand dreigt te lopen worden de losbandige schooiers opgeknoopt onder het goedkeurend oog van de gouverneur.
Een andere zorg aan het hoofd van de gouverneur is dat Jamaica zich samen met Saint Kitts en Barbados als enige Engelse kolonies moeten zien stand te houden in een gebied temidden van de Spaanse invloedssfeer. Op geen enkel eiland zijn Engelse garnizoenen en in meer dan vijftien belangrijke nederzettingen zijn duizenden Spaanse soldaten gelegerd, dus doet Sir Almont maar al te graag beroep op de kapers en avonturiers in de stad om zijn kolonie tegen een invasie te verdedigen.
Zo is piraat Charles Hunter een graag geziene gast in de stad. Normaliter zou een piraat van zijn kaliber amper welkom zijn maar Hunter werd overal met open armen ontvangen. Dit was een blijk van waardering voor de wijze waarop de financiën van Port Royal grotendeels afhankelijk waren van een gestage stroom succesvolle strooptochten.
Hunter is ter ore gekomen dat er in de baai van het nabijgelegen Spaanse eiland Mantanceros een Spaanse galjoen ligt met een enorme zilverschat aan boord. Onder het goedkeurend oog van gouverneur Almont zet Hunter koers naar Mantanceros. Maar al snel blijkt dat er meer kapers op kust zijn.
Piraten van Michael Crichton kan eerder als een historische avonturenroman bestempeld worden dan als een echte thriller. Het verhaal is doorspekt met historische weetjes en ook over de kunst van het zeilen leren we heel wat bij. De plot van het boek is eenvoudig en biedt niet meer of minder dan wat we van een piratenboek kunnen verwachten. Kannibalen, jonkvrouwen in nood, stormen op zee en zeemonsters, allemaal passeren ze de revue.
Het is de verdienste van Crichton om met dit overaanbod aan clichés toch een origineel doch oppervlakkig verhaal te schrijven. Met oppervlakkig bedoel ik dat het misschien niet helemaal toevallig is dat het manuscript onuitgegeven is teruggevonden op de harde schijf van Crichtons PC. Ik had althans het gevoel dat Crichton nog niet klaar was met de volledige uitwerking van het verhaal.
Iedereen die vertrouwd is met zijn werk zal bijvoorbeeld zeker de meeslepende details missen, langs de andere kant heeft dit als voordeel dat het boek vlot leest. De filmrechten van het boek zijn al verkocht aan Steven Spielberg. Jack Sparrow heeft er in name van Charles Hunter alvast een te duchten concurrent bijgekregen.
Maar ik belde niet. Ik was laf. Ik bleef op een stoel voor het raam zitten en plukte de dode vliegen van de zomer van de vensterbank, zat op de bank naar de muur te kijken, vond een oude Rubiks-kubus in de krantenbak en deed er vierenhalf uur over om drie zijden goed te krijgen, liet de rest maar zitten, zette de radio aan.
Mattias, een Noorse dertiger, is gefascineerd door Buzz Aldrin, de man die na Neil Armstrong als tweede voet op de maan zette en dus voor altijd in diens schaduw stond. Een zinvol leven leiden op zijn eigen ritme en zonder in de schijnwerpers te staan is wat Mattias ook wil. Maar hij voelt zich daarin belemmerd door de al dan niet uitgesproken verwachtingen van zijn familie en vrienden. Zijn angst om die niet te kunnen waarmaken drijft hem steeds verder van ze vandaan. Hij tracht voor ze te verdwijnen op de Faeröer Eilanden.
Daar belandt hij in een gemeenschapshuis voor begeleid wonen. De wederzijdse genegenheid onder de enkele bewoners brengt hem geleidelijk weer in balans. Maar ook de onherbergzame natuur op de Faeröer trekt hem aan, die ‘magnificent desolation’, de woorden waarmee zijn held Buzz Aldrin zijn eerste indruk van de maan beschreef.
Helaas ontspoort de schrijver naar het einde toe. In ijltempo dist hij een paar verhaallijnen op die een breuk teweegbrengen met de sfeer van onthaasting en melancholie die zijn roman tot dan toe heeft geademd. Gelukkig wordt die breuk wel weer hersteld door het eigenlijke slotbeeld, een Kodak-moment van wegzeilen, meer bepaald weg van de Faeröer.
