De huid van de meester is nu ook zijn huid, de geur van een dag zweet met een vleug leer, zijn geur. Zijn hand glipt in de oksel van de meester en hij kneedt de warme, vochtige holte.
Achter het riet van Vinco David is een roman die zich situeert in Nederlands Brazilië. Toen Portugal en Spanje een dubbelmonarchie vormden van 1580 tot 1640, waren de lage landen verwikkeld in de tachtigjarige oorlog met Spanje. Het feit dat Portugal nu bij Spanje hoorde, gaf de Nederlandse bewindvoerders en meer concreet de West-Indische Compagnie een excuus om ook de Portugese koloniën aan te vallen en te veroveren.
Gedurende een korte tijd leek het er een klein beetje op dat Brazilië een Nederlandse kolonie zou worden. De geschiedenis van Nederlands Brazilië is intrigerend, mede omdat prins Johan Maurits van Nassau er een aantal jaren gouverneur was en een voor die tijd verlicht bewind voerde. Hij nam een groot aantal wetenschappers en kunstenaars, onder andere de schilders Frans Post en Albert Eckhoudt, mee om Brazilië te documenteren. Hij stond een vrij grote mate van godsdienstvrijheid toe en gaf verschillende bevolkingsgroepen politieke invloed.
Achter het riet is één van de weinige Nederlandse boeken over dit onderwerp en voor mij als leek én Vlaming leek het een ideale manier om meer aan de weet te komen. Het vertelt het verhaal van een Nederlandse planter, Gabriël Crul, die na een militaire carričre bij de verovering van Brazilië als suikerplanter begint. Crul is een bruut voor zijn vrouw en tevens een wrede slaveneigenaar, die zich weinig bekommert om de economische waarde van zijn slaven. De meeste slaveneigenaren beperkten lichamelijk geweld, omdat een slaaf die niet kan werken niets waard is. Crul is ook pervers, in de zin dat hij zijn (mannelijke) huisslaven seksueel misbruikt.
De achtergrond van Nederlands Brazilië en de strijd met de Portugezen wordt gereduceerd tot een decor voor de relationele problemen in huize Crul. Zo nu en dan komen de gebeurtenissen in de kolonie wel ter sprake, maar het boek gaat vrijwel uitsluitend over de spanningen binnen de familie Crul plus hun huisslaven. De auteur heeft zijn eigen keuzes gemaakt en dat doet het historisch aspect van het verhaal niet altijd recht. In zijn totaliteit heeft het boek me wel geboeid.
Het duurde een tijdje voordat ik bij vlagen ging begrijpen en aarzelend toegaf dat ik onwetend of preciezer gezegd, niet willende weten deel had aan een misdaad die met de jaren niet minder werd, die niet wil verjaren, waaraan ik nog steeds lijd.
Günter Grass was al voordat hij de Nobelprijs literatuur kreeg een legende enerzijds door zijn werk en anderzijds door zijn politiek engagement.
Hij werd het geweten van het nieuwe Duitsland genoemd omdat hij er steeds op is blijven hameren dat Duitsland omwille van de misdaden van het nazisme een 'collectieve' schuld te vereffenen heeft. In zijn autobiografie De rokken van de ui, toont hij dan ook perfect aan hoe moeilijk hij het zelf had én heeft om met dat schuldgevoel om te gaan.
De memoires van deze levende legende zijn bijzonder knappe literatuur geworden ook mede dank zij het het inschakelen van de symbolische ui , die onder de vele rokken een bruikbare vrucht herbergt.
Zelden een boek gelezen waarin het schuldgevoel omwille van politieke idealen zo nadrukkelijk aanwezig is. Het werpt een constante donkere schaduw over het opgroeien en volwassen worden.
Günter Grass geeft pas écht zijn ziel bloot wanneer hij het heeft over de kleine maar fijne gebeurtenissen uit zijn vroege levensjaren: de winkel van zijn ouders, zijn heimelijke bioscoopbezoekjes, zijn opleiding als beeldend kunstenaar, zijn eerste liefdes, de ontdekking van zijn schrijverstalent en de start van een leven en werk dat hem wereldroem zou brengen. Günter Grass beschrijft met veel verwondering en weemoed het leven van de jongeman die hij onmiskenbaar geweest is, maar waar hij zichzelf nu niet meer altijd in herkent.
Door de vele faits divers die in het boek aan bod komen, is De rokken van de ui uiteraard een must voor de fans. Te meer omdat er constant wordt gewezen op de ontstaansgeschiedenis van talloze onvergetelijke personages uit zijn werk. Voor de lezers die nog niets van zijn romans gelezen hebben is het zeker een aansporing om dit zo snel mogelijk te gaan doen.
Een heel sterk boek dat tevens een heel aparte visie over Duitsland en het nazisme geeft.
Met Zeewater is zout, zeggen ze leverde Simone Lenaerts een fantastische generatieroman af, over een het wel en wee van een Antwerpse familie op Linkeroever. Een ronduit schitterend verhaal dat met de Vlaamse debuutprijs 2009 bekroond werd.
Deze auteur beheerst taal en stijl tot in puntjes en het krokant Vlaamse korstje maakt het allemaal nog aantrekkelijker. In Zeewater is zout, zeggen ze stond er één gezin centraal, in deze roman Spinnenverdriet zijn het drie vrouwen. Ook nu ligt het accent weer héél sterk op het verschil tussen de sociale klassen en de levensovertuigingen. In die tijd waren dat nog meestal katholieken versus vrijzinnigen.
De vrijzinnige, socialistische meisjes Linda Relecom en Nelly Serneels én de van thuis uit katholieke, maar vrijgevochten Odette Olbrecht vinden mekaar bij toeval terug op latere leeftijd terug.
De gedeelde jeugd is niet direct iets om met genegenheid op terug te blikken, want er was heel veel wrevel tussen de meisjes, die hen tenslotte uit mekaar dreef. Toch bindt hen meer dan ze ze zelf vermoeden. Centraal in deze ongewilde reünie staat de tragedie die Nelly's leven verwoestte en waarover Odette alles wil vertellen aan Linda. Nelly zit er wel bij maar leeft blijkbaar in andere wereld, ze heeft alles doorleefd en heeft geen zin maar ook niet het besef om het nog allemaal eens vertellen. Nelly blijkt in te wonen bij Odette, naar wie ze als meisje zo op keek.
Het verhaal van Nelly is geďnspireerd op een strafzaak die de auteur als moreel consulente volgde. De auteur confronteert ook regelmatig de lezer heel fijntjes maar daarom niet minder sterk met ethische vragen rond schuld en wraak.
Spinnenverdriet is een heel mooie maar ook ongemeen boeiende roman die mij van a tot z in zijn greep had omdat de vlotte pen van de auteur andermaal ook haar fenomenaal verteltalent andermaal onderlijnt.
De man liep naar de ramen en klopte in zijn handen waarna de zonneschermen neerdaalden. Tergend traag als een guillotine die de tijd in sneetjes snijdt, gleden ze omlaag. Het waren er twee in totaal en geleidelijk aan trad de duisternis in en werd het zonlicht bruusk van de portretten aan de muur gerukt. De schaduw nam het over en wierp zich op de gezichten.
Straks werd ons geluk vermoord is een werk uit 2008 dat SF is maar dat ook sterk op normen en waarden inspeelt en daarom heb ik het ook gelezen.
Het verhaal is gesitueerd in een maatschappij waarin afwisseling tot in het dictatoriale wordt doorgedreven.
Geen vast interieur (wat zou een vriendin van mij daar gelukkig mee zijn), altijd nieuwe producten uittesten, ook kunst, literatuur, muziek en dergelijke meer, kent slechts ééndagsvliegen.
Monogamie is verboden en op het aangaan van een huwelijk staat een gevangenisstraf.
Verliefd zijn op eender wie is een misdaad.
Maar uiteraard is geen enkel systeem in staat om de liefde uit te te roeien.
En dat is natuurlijk ook de bedoeling om een liefdesverhaal onder moeilijke, laten we hopen blijvende sf- omstandigheden, te laten openbloeien.
Brice is getuige op het geheime en verboden huwelijk van zijn beste vriend Bud Weiser. De plechtigheid wordt echter na een anonieme tip door een razzia van de politie verstoord waarbij Bud en zijn vrouw worden opgepakt. Maar Brice ontmoet er ook Lilly, een jonge vrouw. Ze slapen met elkaar en nemen de volgende ochtend weer afscheid. Maar het onvermijdelijke gebeurt. Brice wordt verliefd op haar. Wanneer Brice tegen de wet in Lilly opnieuw bezoekt, komt hij erachter dat ze een medium is. En een medium kan in de toekomst kijken. Wat ziet ze....?
Ja dat kom je te weten wanneer dit spannende boek leest.
Bavo Dhooghe schrijft heel mooi. Hij heeft een prachtig beeldend taalgebruik en je raast door het boek als een trein.
De weergoden hebben een vuile regenjas aangetrokken. Door de knoopgaten valt af en toe een bundeltje zonlicht dat een boomkruin, een koe of een met plastic omwonden bol hooi in de fik steekt.
In Weg naar Frankrijk penseelt Bart Plouvier in negen verhalen de liefde voor Franse regio's als Picardië, Elzas, Lot en Bretagne en hun bevolking op papier.
Bij deze reisverhalen beperkt Plouvier zich niet tot een beschrijving van de streken en landschappen die hij bezoekt, maar vertelt hij over de historiek van de streek en vermeldt hij ook schitterende anekdotes. Hij schrikt er niet voor terug om angstaanjagende verhalen uit een ver verleden op te diepen. Bart Plouvier maakt in woorden, lyrische bespiegelingen de Elzas, Bretagne, Normanië enz onvoorstelbaar sexy. Elke streek heeft een eigenheid die door zijn gouden pen gaat stralen.
Rudi Wester schrijft in haar voorwoord: 'In Bretagne ballen zich alle mooie streken van Frankrijk samen onder de gloedvolle, barokke pen van Plouvier. Een Frankrijk dat je, evenals Plouvier, wel in je hart moet sluiten.'
En dat is het helemaal!
Een paar keer heb ik deze auteur aan het woord gehoord. De man beschikt ook nog over een mooie ietwat zwoele stem en terwijl ik hem lees hoor ik hem en zie ik hem vertellen, met een monkellachje wanneer hij kwistig met humor strooit.
Dit boek heeft mij mee doen reizen door Frankrijk. Van de eerste tot de laatste zin was dat genieten, bewonderen en huilen van het lachen.
Reizen mét een God in Frankrijk!
