Ik zat in de auto op weg naar m'n werk toen ik de naam "Henri Cartier-Cresson" voor het eerst hoorde. Hij kwam uit de mond van de Belgische fotograaf Michiel Hendryckx.
Als meester van Hendryckx en oprichter van het fotobedrijf Magnum ving Cartier-Bresson onmiddellijk mijn aandacht.
's Avonds thuisgekomen googelde ik de man en bestelde die avond nog deze Photofile.
60 jaar foto's gecondenseerd tot 63 afdrukken gaande van modern en actief tot klassiek en postkaartpittoresk.
Het is een boekje dat ik zal koesteren als bron van inspiratie en troost.
Any book can be used as a pornographic instrument, even a great work of literature, if the mind that so uses it is off balance. I once found a small boy masturbating in the presence of the Victorian steel engravings in a family Bible. [...] Ban the Marquis de Sade and you will also have to ban the Bible.
Anthony Burgess is wellicht bekender van zijn succesverhaal A Clockwork Orange, maar hij was ook een begenadigd essayschrijver.
In deze verzameling zijn essays van verschillend allooi opgenomen. Zo zijn enkele gedateerd of onbenullig geworden; andere zijn nog steeds zo hot als Starbucks Coffee.
Hij schrijft onder ander over zijn favoriete schrijvers, die hij ook objectief slecht kan vinden; of over de 'teloorgang' van taal en hoe dat goed is.
I first met Dean not long after my wife and I split up. I had just gotten over a serious illness that I won't bother to talk about, except that it had something to do with the miserably weary split-up and my feeling that everything was dead. With the coming of Dean Moriarty began the part of my life you could call my life on the road.
Jack Kerouac was een van de leidinggevende figuren van de zogenaamde "Beat-Generation", een groepje dichters/schrijvers die de (literaire) scène in New York en de rest van de VSA op z'n kop zette.
Hij zwoegde ettelijke jaren om hét verhaal van zijn verschillende tochten op papier te zetten, maar uiteindelijk vond hij zijn stem en schreef On the Road.
De hoofdfiguren zijn Sal (verteller/Kerouac) en zijn vriend Dean (Neal Cassady) die voortdurend samenkomen en weer moeten scheiden. Hun karakters zijn zo complementair dat ze niet met en niet zonder elkaar kunnen.
Sal onderneemt drie grote reizen doorheen Amerika en uiteindelijk naar Mexico. Onderweg ontmoet hij liefdes, interessante figuren en leert hij de hardheid van het bestaan.
On the Road is niet alleen een prachtige 'roadnovel' geworden, maar ook een historisch document om een groot kantelpunt in de literatuur weer te geven. Hoewel het boek meer dan 50 jaar oud is, klinken de woorden als waren ze van gisteren of vandaag. Een noodzakelijk boek voor wie de hedendaagse schrijvers wil begrijpen.
Deze Penguin editie heeft voorts ook een lange, interessante inleiding die achtergrondinformatie geeft over zowel de Beat Generation als Kerouac of het boek zelf.
Naarmate het schip van het gezin verder zonk, kwamen al die stemgeluiden, die absurde en nutteloze gesprekken weer bij Ethel boven, het bijtende zuur waarmee die woordenstroom gepaard ging, alsof er middag na middag een soort gif door die nietszeggende woorden werd afgescheiden, een gif dat alles in zijn omgeving aantastte: de gezichten, de harten en zelfs het behang van het appartement.
In Refrein van de Honger van Le Clézio volgen we een opgroeiende Ethel. Ze woont in Parijs en heeft welgestelde ouders. Ze houdt het meest van haar oom, die haar mentor is, maar wanneer die sterft, blijft ze alleen achter. Ze moet op zoek naar een nieuwe warme plek. Een oud, Indisch paviljoen misschien?
Haar vader houdt niet van werken, maar discussieert liever met vrienden. Door slechte, ondoordachte investeringen verliest hij zijn fortuin. Terwijl de oorlog uitbreekt, moeten ze uit Parijs vluchten.
Vindt Ethel ergens nog een thuis?
Le Clézio schreef met dit boek een verhaal voor en over zijn moeder (Ethel), hoewel hij dat niet met zoveel woorden gezegd wil hebben. Hij weet de geschiedenis op een poëtische manier binnen te laten sijpelen in een verhaal door kinderogen.
De taal is vaak erg poëtisch, maar steeds leesbaar. Het enige jammere is dat bepaalde personages te vlak blijven, te weinig uitgewerkt. Dit had, volgens mij, gemakkelijk opgelost kunnen worden met 30 pagina's extra.
Maar laat dat je vooral niet tegenhouden om het tòch eens vast te nemen.
Slechts weinig woorden zijn waar, rotsvast genoeg om een leven op te bouwen, en die vernietigt [mijn vader]. Hij gelooft dat hij en zij hun woorden kunnen kiezen en een eigen taal kunnen maken, met een eigen 'ik' en 'jij' en 'hier' en 'nu'. Maar er bestaat geen eigen taal. Hun 'jij' is ook mijn 'jij'. Wat ze ook tegen elkaar zeggen, al is het in het holst van de nacht, ze zeggen het in gewone woorden, tenzij ze brabbelen als apen. Hoe kan ik nog als vanouds iets tegen Hendrik zeggen als zij mijn taal besmetten?
In het hart van het land was Nobelprijswinnaar Coetzees tweede boek, maar eigenlijke debuut (Schemerlanden was een bundeling van twee lange verhalen).
262 dagboekfragmenten lang vertelt Magda -een blanke, Zuid-Afrikaanse boerendochter- haar verhaal. Ze leeft samen met haar vader en diens 'bruine' dienaars; haar moeder heeft ze nooit gekend.
Magda, juffrouw genoemd, weet niet hoe ze een vrouw moet zijn. Ze is nog maagd en leeft al veel te lang op de afgelegen boerderij.
Wanneer de relaties op het erf veranderen, raakt Magda in paniek. Stilaan raakt ze het noorden kwijt. In haar waanzin leert ze de anderen kennen, maar vooral zichzelf.
Dit boek toont aan dat Coetzee al vanaf het begin een begenadigd schrijver is. De dagboekfragmenten zijn helder en geloofwaardig. Door hun hapklare lengte van elk fragment vlieg je door het boek.
Samen met het leven van Magda krijg je een goede blik op het Zuid-Afrika van de jaren '70 waar de apartheid nog welig tiert.
Ik vind Coetzee één van de beste levende schrijvers en dat bevestigt hij wederom met deze prachtroman.
