Zwijg nu maar
Blaas geen tekstballon in mijn gezicht!
Want vanavond wil ik je vlooien,
mij vertakken tot in je donkerste vertrekken.
Ik wil vanavond van de avond zijn
en met de blinden open bepoteld worden
Dimitri Verhulst (1972) debuteerde in 1999 met de verhalenbundel De kamer hiernaast. Deze bundel schitterde werkelijk aan het Nederlandstalig literair firmament door zijn gevoel voor humor, zijn taalvaardigheid en een fenomenaal goed ontwikkeld voorstellingsvermogen. In 2001 verscheen zijn roman Niets, niemand en redelijk stil, een ironische maar in poëzie verpakte ode aan zijn ‘miserlou’, een vrouw die je slechts heel even hoeft te zien om er verliefd op te worden en het levenslang te blijven. De passie en de liefdespijn vonkten dan ook uit het boek. En dan is er natuurlijk nog zijn liefdesbundel Liefde, tenzij anders vermeld, waarin Dimitri Verhulst zijn geestelijke en ook wel lichamelijke anatomie blootlegt in naam van de liefde.
De poëzie van Dimitri Verhulst kent net als zijn proza alle mogelijke gradaties: cynisme, ironie, brutaliteit, mijmeren, zachtheid, weemoed en een aarzelende tederheid. Goochelen met taal is zoals steeds zijn grootste troef en die speelt hij dan ook met volle overgave uit.
Elk woord dat Dimiti Verhulst op papier zet, zowel in poëzie als in proza, lijkt ruw maar is waarschijnlijk heel gepolijst. Toch doet dit zeker geen afbreuk aan zijn imago van flapuit. Liefde, tenzij anders vermeld is een gespierde dichtbundel die echter ook heel menselijke gedachten en knappe formuleringen bevat.
