Toegevoegd
op 24 augustus 2010 door Karla De Greeve
Mijn favoriete Vlaamse misdaadauteur is Patrick De Bruyn.
Verdoemd, Vermist, Verminkt, Verliefd en Passie: in sneltempo heb ik ze enkele jaren geleden achter elkaar uitgelezen. De laatste pagina van het ene boek was nog niet omgeslagen of ik was alweer begonnen aan het volgende verhaal. Wat maakt deze thrillers zo bijzonder? Iedere keer gaat het om een sterke plot, die vooral ingenieus uitgewerkt wordt naar een verrassende climax. Verslavend geschreven gewoon en dat De Bruyn erin slaagt de personages zo levensecht neer te zetten drijft de spanning alleen maar op. Pageturners dus.
Dodelijk verlangen is de nieuwste titel in de rij en de auteur stelt ook deze keer niet teleur. We kruipen in de huid van Katelijne, een doodgewone vrouw die samen met haar wat saaie man Herman en puberende dochter Charly in een typisch Vlaamse verkavelingswijk woont. Op een dag komt ze (toevallig?) haar oude jeugdliefde George tegen en de passie flakkert weer op. Ze spreken met elkaar af in Brussel. We krijgen een zinderende erotische scene voorgeschoteld, maar die fungeert maar als voorspel. Katelijne denkt namelijk dat ze haar dochter Charly in Brussel gezien heeft. Heeft Charly haar ook gezien met haar minnaar? Wat deed ze daar tijdens de schooluren? Als Katelijne vervolgens vreest dat haar dochter bij een misdaad betrokken is, heeft ze zichzelf totaal niet meer in de hand. Ze probeert Charly te beschermen, maar bij iedere poging die ze onderneemt, werkt ze haar dochter dieper in nesten. Ze geraakt volledig de pedalen kwijt. Patrick De Bruyn bouwt de spanning net als in zijn andere boeken op een tergend dwingende manier op. Er is gewoon geen ontkomen aan en stoppen met lezen is onmogelijk.
De plot is uitzonderlijk vernuftig. Op het einde vallen alle puzzelstukjes verrassend in mekaar. Toch vond ik de laatste 50 bladzijden om één of andere reden iets minder spannend dan de rest. Heeft de auteur iets te snel moeten werken? Ik kreeg namelijk het gevoel dat de plot een beetje afgehaspeld werd, met minder geloofwaardige dialogen en iets teveel ‘uitleggerigheid’. Het verhaal bleef wel spannend, maar niet meer bloedstollend. Maar ondanks deze kanttekening is ook deze De Bruyn net als al zijn vorige boeken een aanrader!
Toegevoegd
op 29 juli 2010 door Johan Van Cauwenberghe
Waardige winnaar van de Poirotprijs!
Enkele verhaallijnen lopen door elkaar en komen op het einde mekaar tegemoet in een beklijvend sluitstuk.
Dit boek leest zeer makkelijk en vlot, het kost niet echt veel moeite om "mee" te blijven met het verhaal. Heb het boek zelf ervaren als spannend maar 'kvond het allemaal ietwat traag op gang komen.
Als ze eraan dacht wat ze vandaag zou gaan doen, kon ze nauwelijks nog ademhalen.
Ze voelde haar hart bonzen en kreeg het trillen van haar handen niet onder controle. Ze liep heen en weer in huis en kon niet stil blijven staan, zo zenuwachtig was ze.
De boeken van Patrick De Bruyn hebben iets waar je niet direct de hand op kan leggen. Bij Dodelijk verlangen is het niet anders. De personages zijn heel gewone mensen, hebben een job of gaan naar school, wonen in een doorsnee buurt, doen niets om op te vallen maar komen door een blijkbaar onwaarschijnlijk toeval in een spiraal van gebeurtenissen terecht waar ze geen vat meer op hebben. Angst begint hun voorheen zo normale levenswijze te overheersen en brengt hen in situaties waar ze zich niet meer kunnen uitpraten en die ze niet meer kunnen controleren.
Patrick De Bruyn kruipt in de geest van deze mensen en legt hun ziel bloot voor de lezer, die als het ware de gruwel, onmacht en angsten van de personages opvangt en deze zelf moet proberen te verwerken. Het verhaal grijpt de lezer vast, je kan het niet loslaten, je moet gewoon verder lezen hoewel je liever het einde nog niet onmiddellijk wil kennen.
Geweldig verhaal, prachtig geschreven, heerlijke plotwisselingen, gewoonweg super! En zonder enige twijfel de rechtmatige winnaar van de Knack Hercule Poirotprijs 2010!
