De gedichten uit deze bundel geven mij de ervaring van nippen aan een glas wijn en net als ik me afvraag waar het naar smaakt, wordt er een doek over heen gelegd.
Eerst werd ik er door verrast, maar gaandeweg begon de bundel mij te irriteren.
Pas in de laatste zes gedichten wordt “het niet-gebeurde overschouwelijk en bezoekbaar” zoals zij schrijft in het gedicht “zaal”. Hier springt de schrijfster over haar schaduw en ontvouwt zich een voorproef van leesbaarheid. Ben je echter niet zo’n doorzetter, dan heb je dit boekje al eerder terzijde gelegd.
